Archive for maart, 2007

Geef Mij Maar Amsterdam

Dat mijn hart in Amsterdam ligt is algemeen bekend, dus daar slaat deze titel ook niet op. Nee, het is de titel van de tentoonstelling in het Amsterdams Historisch Museum waar ik graag heen wilde. De tentoonstelling staat geboekt tot 18 maart, dus ben ik afgelopen zaterdag er nog snel even heen geweest.

Het is een tentoonstelling over het Amsterdamse lied en beslaat zo ongeveer de periode 1890 tot nu. Leuke interactieve tentoonstelling met overal muziek, muziek en nog eens muziek. Dit sterke punt was voor mij ook meteen het minpuntje: doordat de muziek overal vandaan kwam en alles door elkaar heen schetterde, was het een kakofonie van geluid waar ik erg onrustig van werd. Nu weet ik dat dat voor een groot deel aan mezelf ligt; ik kan me erg slecht afsluiten voor geluid, maar het doet toch af aan de individuele muziekstukken die je wilt beluisteren. Ook staat hier en daar het volume blijkbaar harder dan op andere plaatsen, waardoor dat wat je wilt horen soms overstemd wordt door wat er drie meter verderop gebeurd.

Maar ondanks dat is het toch een leuke middag Amsterdamse muziek geworden en ik ben blij dat ik gegaan ben. Naast muziek ook beeldmateriaal, variërend van stukjes uit tv programma’s tot interviews met De Grote Amsterdammers. Vooral het interview met Zwarte Riek (‘Amsterdam huilt’ en ‘mijn wieggie was een stijfsselkissie’) heb ik met veel plezier bekeken en beluisterd. Amsterdam Huilt is al één van mijn favoriete nummers, en als ze verteldt hoeveel emotie het opnemen van dit nummer zowel bij haar als bij de band leden opriep, dan sta ook ik met een brok in m’n keel.

Verder komen natuurlijk ook grote namen als Louis Davids, Heintje Davids, Johnny Jordaan, Tante Leen, Willie Alberti (en Willeke natuurlijk) en André Hazes uitgebreid aan bod.

Ja; al met al een erg leuke dag; blij dat het me op de valreep toch nog gelukt is om er heen te gaan….

Comments (1) »

Blind

Gisteren toch nog naar Blind geweest! Ik had er in de ‘grote bioscopen’ al naartoe gewild, maar helaas was hij daar na een paar weken alweer verdwenen.

Geheel onterecht kan ik je vertellen, want de film is zeker de moeite waard!

Gelukkig draaide hij nog wel in Het Ketelhuis. Eerst zijn we gaan eten bij restaurant Pacific Parc, ook op het terrein van de westergasfabriek.

Ook dit is een aanrader! Leuke lokatie (zeker met de kermis voor de deur); gevarieerde muziek, lekker eten (hoewel we zo hebben zitten kletsen dat we alleen tijd hadden voor een hoofdgerecht en we het zeer aanlokkelijke dessert –Taart van chocolade, bitterkoekjes en balsamico- helaas aan ons voorbij zagen gaan…… Maar hé, dat betekent in ieder geval dat we het erg gezellig hadden!
De film maakte Het gemiste toetje meer dan goed! Wat een prachtige film! Een mooi verhaal over liefde [is liefde blind], je zelfbeeld en het veranderen van relaties als de omstandigheden veranderen (zal Ruben (Joren Seldeslachts) nog van Marie (een prachtige ingetogen rol van Halina Reijn) houden als hij straks kan zien en merkt dat haar uiterlijk niet zo mooi is als hij dacht, en kan Marie daarmee leven?) . Daarnaast zit de film vol prachtige, intieme momenten (wat kan een simpele aanraking toch intiem en sensueel zijn!), zie je fantastische natuurshots (het grootste deel speelt zich in de winter af) en wordt er een mooie, maar ook ietwat beklemmende sfeer gecreëerd in het landhuis van de familie.

Dus wederom een film die ik je van harte aanbeveel!

Comments (1) »

DREAMGIRLS

Gisteren DREAMGIRLS gezien en geloof me: hij verdient het om in hoofdletters geschreven te worden!!!

Een film waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten met die heerlijke muziek; je mond te houden (omdat je mee wilt zingen of omdat je “you go girl” wilt zeggen tegen Effie White; de rol waar Jennifer Hudson een zeer verdiende Oscar voor kreeg.

(over die Oscars moeten we het eigenlijk ook nog hebben, want oooooooo wat ben ik het op sommige punten met de uitslag eens!! En dat is een mooie gelegenheid om een aantal films -die ik al gezien heb voordat ik deze blog begon- te bespreken.)

Maar terug naar de Dreamgirls: Heerlijke opzwepende Motown muziek; mooie filmbeelden en een aangrijpend verhaal. Maar dat wat me het meeste heeft geraakt is toch wel de stem van Jennifer.

Wat een power! Wat een kleur! Wat een emotie!

ok; er zijn natuurlijk wel wat kleine aanmerkingen te vinden, maar die wegen niet op tegen de goede punten van deze film. Hij is wat aan de lange kant (2 uur en een kwartier) en de manier waarop Effie zich aan de kant laat zetten komt wel erg makkelijk over. Ook de Grote Verzoening gaat wel erg makkelijk.

Maar nogmaals; dit zijn maar kleine aanmerkingen op een verder fantastische film!

Dus als je van films EN van muziek houdt, dan mag je deze film niet laten schieten; deze moet je echt met het geluid en het grote beeld van de bioscoop zien!

Leave a comment »